سفارش تبلیغ
موسسه تبیان
اسفند 1387 - فرستاده آرامش

فرستاده آرامش

 

 
آمد بهاران(پنج شنبه 29 اسفند 87 ساعت 6:45 عصر )


 


می خانه‏ها را وا کنید ای باده خواران


پیمانه را احیا کنید ای ملگساران


باده در ساغر کنید ، توبه‏ای دیگر کنید


خرقه از تن برکَنید ، توبه‏ها را بشکنید


یادی از آیین مستانی کنید ، مست پنهانی کنید


تا سحر پیمانه گردانی کنید ، مست پنهانی کنید


تا سحر معشوقه بازی‏های عرفانی کنید


همچون خماران توبه‏ها را بشکنید


عاشقان غوغا کنید ، بر دل شیدا کنید


یک نفس گر می‏توان ساغر زدن


پس چرا اندیشه فردا کنیم ، غصه از سر وا کنید


پیمانه را احیا کنید ، ای بی قراران


 


شعر از همای



 
رهایی(جمعه 23 اسفند 87 ساعت 9:4 عصر )

 



 


 


گاهی اوقات وضعیتی پیش میاد که ممکنه آرامشت رو بهم بزنه یا تو رو در قضاوت‏های مختلفی قرار بده که در واقع هیچ پایه و اساسی نداره و فقط ساخته ذهنیاته. در این موقع ذهن شروع می‏کنه به بازی‏های ذهنی (که این بازی ذهنی مقوله خیلی مهمی تو کنترل ذهنه)


در این مواقع معمولن ذهن شروع می‏کنه به ساختن بدترین حالت از اون ماجرا و این ، قضاوت‏ها رو می‏بره به سمتی که خیلی نگران کننده میشه. اینجاست که دچار استرس میشی و آرامشت بهم می‏خوره و حتا ممکنه سر یه موضوع خیلی ساده و پیش پا افتاده از اطرافیانت ناراحت بشی. (سر موضوع‏ها یا حرفی که اگه قبلن بهت می‏گفتن اصلن به دل نمی‏گرفتی)


به خاطر روحیه و اخلاقم وقتی اتفاقی برام میفته طوری رفتار می‏کنم که انگار اتفاقی نیفتاده ، چون نمی‏خوام دیگران به خاطر من ناراحت بشن.


ولی خب اینم یه آزمایشه و قطعن سخت‏تر از دفعه‏های قبل و برای امتحان کردنم. اونقدر باید این آزمایش‏ها رو بگذرونی تا همه‏ی وابستگی‏هات رو در مورد اون مسئله بشناسی و اونارو از بین ببری ولی تا وقتی وابستگی‏ها در مورد اون مسئله از بین نره ، آزمایش‏های مختلفی سر راهت قرار می‏گیره.


از خوبی دیگرانبرای خودت یک دیوار بساز و وقتی به تو بدی کردند یک آجر از آن را بردار. درست نیست که تمام آن دیوار را خراب کنی.


 



 
باده بده(جمعه 9 اسفند 87 ساعت 6:30 عصر )


 



                         ما خانه به دوشیم


                          ما باده فروشیم


                         جز باده ننوشیم


                             ما حلقه به گوشیم



                      ای زاهد دیوانه


                         واکن در میخانه


                  باده بده


                                                      باده بنوشیم



شعر از: همای